Bütün kapılar ve bütün ihtimaller kapandı mı?
İnsan acı çekiyorken küçük umutlarla ayakta durmaya çalışır.
Ama ya o umutlar da yoksa?
Bugün yeni bir güne daha gözlerimi açtım. -Onsuz bir güne.-
Okul herzaman ki gibi bok gibiydi.
Onu gördüm biliyor musunuz?
Resminde masum yüzü vardı
Bıktım artık hayattan.
O an ölmek istedim, sadece.
Daha sonra eve geldim.
Eve gelir gelmez bilgisayarımı açtım.
Bir hayranla çekilmiş fotoğrafları vardı.
O an.. Boğazımda birşeyler düğümlendi sanki.
Konuşamadım..
Nefes alamadım.
Onu hayatım boyunca göremeyeceğim yüzüme bir tokat gibi çarpıldı.
Canım acıdı.
Çaresizliği ilk o zaman hissettim işte ben.
Elimden gelen birşey yoktu.
Yapabileceğim hiçbirşey yoktu.
En fazla 13 yaşında birinin elinden ağlamaktan başka ne gelebilirdi ki?
Birini sevmek suç mu yani?
'Hiç görmediğin birini nasıl sevebiliyorsun ?' diyorlar, bazende.
Ben onun sesini,sevdim.
O masumluğunu.
O bedeninin altında olan temiz kalbini sevdim.
Anlamıyorum..
Bu kadar mı zor bunu anlamak?
Neden diyorum.
Neden onun ülkesinde değilim ki.
O zaman.. Ufakta olsa bir umudum, şansım olurdu.
Ama yok.
Yok işte.
Olmayacakta.
Kendine olan güvenini kaybetmiş bir genç kızdım ben.
Onun sayesinde kendime olan güvenimi kazandım.
Onun sayesinde güçlü olmayı öğrendim ben.
O bana, umursamaz olmayı öğretti.
Hiç birşeye üzülmemem gerektiğini ben ondan öğrendim.
O çoğumuzun aksine, kimseye ön yargıyla yaklaşmadı.
O benim yaşama sebebim.
Neden mi Demi Lovato ?
Çünkü, o kusursuz.
Herşeyiyle mükemmel.
O en iyisini hak ediyor.
Şimdi onun yanına olanlar.
Çoğumuzun hayalini yaşıyorlar.
Zaten kuralda buydu değil mi?
-Sen hayal edersin başkaları yaşar.
Saçmalığı.
Bir yandan, 'Allah nasip etmiyeceği şeyin hayalini kurdurmazmış.' diyorum, kendime.
Ama o kadar saçma geliyor ki.
Çevrelerinde o kadar çok kişi varken sanki beni anlayacak.
Haksızda değilim aslında.
Tek isteğim fark edilmek.
Çok birşey istemiyorum.
O, benim varlığımdan bile haberi yokken benim burada üzülmem mantıksız geliyor.
Ama elimde olan birşey değil ki.
İster, istemez üzülüyorum.
Yapabilecek birşeyim yok.
Posterlerleri onun yerine koyup konuşuyorum, mesela.
Sonra kafayı yediğimi düşünüp geri yerine koyuyorum posteri.
Ben çaresizliğin tam ortasında ki bir Lovatic'im
Hayata olan inancını kaybetmiş bir kız.
Benden birşey beklemeyin.
Elimden geldiğince hislerimi anlatmaya çalıştım.Sizi seviyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder